Home » Artikelen » Vuile Rouw » Vuile Rouw blog 5. Klario

Vuile Rouw blog 5. Klario

door | 12 feb, 2021 | Vuile Rouw

Begin februari 2021

Boos. Ik voel de hele dag die boos in mij. En ik ben bang voor mijn boos. Uit gewoonte verzamel ik het op mijn hart en tussen mijn schouderbladen. Als ik niet uitkijk loop ik ook nog de hele dag met gestijfde kaken. Verkrampte vierde en vijfde chakra shit. Hard mijn schouderbladen wat omhoog samentrekken helpt. Maar niet tegen de zure snerp in mijn hoofd. Die is. Dat en veel meer vertel ik mijn nieuwe therapeut, een heuse psychiater dit keer. Zo één met een wachtlijst en een verwijzing waarin mijn huisarts zonder twijfel typt ‘ivm vermoeden DSM stoornis, SGGZ’. SGGZ staat voor Specialistische Geestelijk Gezondheid Zorg. Klinkt goed vind ik, serieus. Moet wel drie maanden wachten en dan heb ik mijn vermoedelijke stoornis al afgevlakt tot ‘boos, emotioneel sowieso behoorlijk labiel en nog steeds minder belastbaar’.

Mijn nieuwe meneer is steengoed, vind ik. Hij voelt door al mijn woorden heen en blijft haken bij ‘charmant’. Hij laat mij voelen dat ik charmant bén. En niet alleen maar doe. Dat mijn charme in oorsprong mooi en zuiver is en helemaal gewoon van mij. Niet om te manipuleren, verleiden en slijmen. Mijn ogen staan op breken en ik schaam me, dat hij mij daardoorheen ziet. En dan zegt hij dat schaamte een prachtige verbindende emotie is. Ik ga veel leren.        

Blog vijf. Klario

Mei/juni 2020

Het gaat in ieder geval anders. Niet zeker of het ook beter is, ik heb geleerd mij niet te snel te vertrouwen. Het jongetje lijkt gekalmeerd nu we elkaar hebben gezien, hij mij ook. Even nog voelde ik een walgje voor het behoeftige jongetje. Dat bleek een moederrestant. Slim genoeg pakt het jochie eerst de hand van Enrique, ik ben immers een loslater. Mijn hart houdt de adem in als ik zijn handje voel. Dan weer tranen, en nu zijn ze van ons. Ik vind het wonderlijk hoeveel eenzame jongetjes er in mij wachten.

Afleiding helpt ook bij mijn anders voelen. Corona heeft mijn agenda leegezwiept en ik bejubel haar. Alle tijd voel ik nu om me vol van haast op het huis te storten. Dat moet verkocht. Makelaar, foto’s, leeghalen, opruimen, opzeggen. Ik zit erachteraan en bovenop. Geen dag te verliezen, vind ik. Onbekeken verdwijnt de hele trouwdag van mijn ouders in de kliko. Aankondigingen, de in die tijd vast hippe uitvouwbare fotoreeks, het menu, de keurig getypte speeches. Samen met al het andere wat werd bewaard om er nooit meer naar te kijken. ‘Hé, niet zo snel broer’. Mijn zus schrikt van mijn tempo en nog meer van mijn weggooigemak. Zij bekijkt alle tekeningen van mijn vader, misschien zit er nog wat tussen. Fijn dat zij dat doet, kan ik door.

Ik ben onnostalgisch, op het fanatieke af. Het is wraak. Omdat ik ongezien bleef. En nu wolkt in mij de weigering om hun leven te bekijken. Weg moeten ze, moet alles. Alleen bedden, banken, stoelen en kasten blijven staan. Dat moet van mijn zus, beter voor de verkoop. Maar, wat weg kan laat ik verdwijnen. Alles met waarde prop ik blij in drie grote kasten. Deuren dicht en uit het zicht. Klario. Weg ermee, en snel. Nog sneller als het lukt. Zo maak ik mijn brede desinteresse duidelijk, dat is belangrijk. Want ik weet, als ik een brief, vaas of trui aandacht geef, krijg ik dat terugdeinsgevoel in mij. En misselijk of zo word ik ervan. Koplicht ook. Alsof iedere cel in mij schrompelschrikt van de herinnering. Aan toen, van mij, in dat huis. En dus stoot ik mijzelf vooruit, om uit die fysieke herinnering te blijven.

‘Logisch toch, dat je je bijna niks herinnert uit je jeugd’ legt een therapeut me uit ‘je was zo’n beetje fulltime gedissocieerd, en dan kun je niet voelen. Dat is de hele bedoeling ervan. Hele effectieve strategie voor een kind dat zich onveilig voelt.’ In een rotvaart raas ik mijn eigen kamertje door. Weg plank met boeken, weg Snoopy poster, weg houten vikinkje dat ik van mijn vader kreeg. Ze geven me het gevoel als ik mij op foto’s zie, van toen. Herkenning zonder herinnering. Een registratie van mijn bestaan maar niet geinnerd, toen op dat moment. Zelfs niet van de vakantie in Zwitserland, en ik was toch al 15. Aangekomen in mijn geheugen verglijden de beelden direct, ongezien en zwart, in de diepte. Geen houvast. En het sneue is, ik sta op bijna iedere foto van die ene vakantie, want ik wilde zo graag gezien.

Kortom, ik heb zo mijn redenen om als een extremist het huis te ontmantelen. In mijn tempo en volgens mijn logica. Ik ben ik er daarom vaak, niet lang en wel alleen. En dat kan nu, ongehinderd door mijn moeder. Vittend. Als de kamers pakweg leeg zijn, schroevendraai ik alles wat maar kan van de muren. Boekenplanken, lampen, kapstok, weg ermee. Een bevredigend werkje. Ontleefd vind ik het fijn toeven daar. Tien jaar heb ik in dit huis gewoond en dit is voor het eerst. Alleen, thuis. Kan ik liefde voelen voor de muren, de kamers, de tuin en de sloot. Ik verbind me met terugwerkende kracht met mijn ouderlijk huis. En met mijn vader. Alles wat hij had gekocht, vastgemaakt en neergezet heeft gaat door mijn handen. Op de laatste dag dat het nog mijn ouderlijk huis is ritueel ik mezelf met een goedkoop wierookje door alle kamers en dank ik het huis. Het werkt, het huis mag nu verder met anderen. Ook dit is klario.

Over de artikelen

Op deze pagina staan enkele van mijn artikelen. Zijn zijn bedoeld om jou te informeren, je inspireren en te stimuleren om nog bewuster te worden van wie jij in wezen bent. Als mens en als man. Veel leesplezier.

Gerelateerde artikelen

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tweet
Share
Share
Pin